سپیدهای سیاه غزلهای تباه

انسان تلفیقی از خدا و شیطان است .


	محرم اتفاقی جاری ست در زمان ! سلام دوستان ایام سوگواری جدم سیدالشهدا رو به همه تون تسلیت می گم ... بدون هیچ حرف دیگه ای همراه شمام با غزلی تقدیم شده به آستان مبارک حضرت ابوالفضل عباس ( ع ) و حضرت علی اصغر ( ع ) : تا چشم كار مي كند اينجا جهنّم است ارواحي از خباثت شيطان سگ دم است بر روي آب ها نفسي مي دمد كه آب بنيانگذار مرثيه هاي دمادم است ! اين خشكسالي از دل ابري ست كينه توز ... ، چون باغبان هنوز پي بوي شبنم است مانند رودهاي موازي كنار هم دستان او كه دو بيت مرخّم است در خوابهاي غنچه ي لب تشنه آب ريخت حتي هواي قافيه باران نم نم است ديگر براي گل ، به خدا گاهواره نيست ، گلدانٍ بي نوازش و حامي ؛ جهنّم است حالا سگانٍ بي خبر از زوزه ها پر اند (( ايمان )) هميشه تشنه كه باشد ، محرم است !! در نهایت با عاشقانه ای زخمی منتظر نقد و نظر ارزشمند شما هستم : من در قطار كوپه ي آخر نشسته ام از اين سكوت آهني بي تو خسته ام صد بغض خسته گم شده در پرده ي گلوم من ، زندگيم در چمداني ست روبروم اين اصطكاك تلخ كه در چشم مردم است در ايستگاه سوم تنهائي ام گم است ! لبريز ريل هاي موازي ست سهم من تا انتهاي راه ، جدائيم ظاهرا وقتي هميشه اين لوكوموتيو گشنه است حتي چراي اسب بخار است در چمن (؟) بي چون و بي چرا به قفس مي برد چرا بي چون و بي چرا به دو چشمان بي سخن ... تا شيهه مي كشد كه مرا زنده تر كند گم مي كنم مسير خودم را ميان من مه در سكوت كوپه ي من جيغ مي زند : (( نزديك مقصد است !)) ... كمي بوي خوب زن !؟ دنياي دود حلقه زده دور گردنم از مغز اسب ... جنگ دو ديوانه تن به تن ... دنياي دود ... يك من بي تو ... گناه فقر با هم رديف واگن تنهائي ام شدن ... سيگار تلخ ، مي كشدم ... سمت زندگي تا نرده هاي سرد پريدن ، از اين ترن ! مردي كه ريل هاي موازي جهان اوووووووو . . . با اشتياق شاهد اين ماجراست زن \|+\| نوشته شده توسط سید مسعود حسینی در یکشنبه 1386/10/23 \|